Korońce plamoczube można spotkać jedynie na podmokłych terenach, w gęstych lasach tropikalnych Papui Nowej Gwinei w Indonezji.
Brak dymorfizmu płciowego.
Upierzenie jest niebieskoszare. Na głowie znajduje się charakterystyczny czub, rozpostarty na kształt wachlarza, o barwie czarno-białej, na końcu łyżeczkowato rozszerzony. Kantarek korońca, czyli pióra na odcinku między przednim kącikiem oka a dziobem, oraz okolice oczu są czarne.
Długość ciała to ok. 75 cm, rozpiętość skrzydeł – 120 cm, a masa ciała ok. 2,4 kg.
Gatunek jest monogamiczny.
W ciągu roku korońce wyprowadzają 1 lęg. Samica składa 1 białe jajo. Okres inkubacji trwa 28–30 dni. Tuż przed wylęgiem w wolach obojga rodziców produkowana jest serowata wydzielina, tzw. gołębie mleczko, którym młode karmione są przez pierwsze 3–10 dni po wykluciu. Gołębie mleczko składem przypomina mleko ssaków i ma wysokie właściwości odżywcze. Karmienie przez rodziców trwa do 13. tygodnia życia.
Korońce żerują w grupach 2–10 osobników. Ich dieta oparta jest na owocach, nasionach i ślimakach. Pokarmu szukają na ziemi.
Rzadko latają. Spłoszone potrafią wzlecieć na gałąź na wysokość 3–5 m.
Kategoria NT (Near Threatened) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek bliski zagrożenia wyginięciem. Wpisany do II załącznika konwencji CITES. Objęty programem ESB.
Na spadek liczebności populacji korońców wpływają: odłowy w celach konsumpcyjnych, kolekcjonerskich i handlowych, oraz wycinanie lasów tropikalnych m.in. z powodu rozwoju przemysłu wydobywczego.
