Kiściec annamski to gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych.

Samiec jest ciemnogranatowy z metalicznym połyskiem i charakterystyczną jaskrawoczerwoną, nagą skórą na twarzy oraz białym czubem.  Nogi obu płci są czerwone. Samica jest brązowa, co pomaga jej ukryć się w lesie. Podobne do niej upierzenie mają też młodociane ptaki.

Długość ciała wynosi ok. 60–65 cm. Samica jest nieco mniejsza od samca.

Niewiele wiadomo o zachowaniu dziko żyjących kiśćców.

Z obserwacji ptaków utrzymywanych w hodowlach wynika, że ptaki te gniazdują na ziemi. Okres rozrodczy zwykle zaczyna się w marcu. W 1 zniesieniu jest zazwyczaj 4–7 jaj, a ich inkubacja trwa 21–22 dni. Młode osiągają dojrzałość w 2. roku życia.

Jako nieliczne bażanty, kośćce nie unikają deszczu.

Są wszystkożerne, a ich dieta w naturze składa się głównie z owoców, nasion, pąków roślin oraz drobnych bezkręgowców (owadów, pająków) wygrzebywanych ze ściółki leśnej. Żerują w niewielkich stadach.

Kiściec annamski klasyfikowany jest przez IUCN w kategorii CR (Critically endangered) – gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (prawdopodobnie wymarły na wolności).

Gatunek ten jest jednym z najbardziej zagrożonych wyginięciem ptaków na świecie. Populacja szacowana jest na 0–49 dorosłych osobników. Ostatnie potwierdzone obserwacje kiśćca w naturze miały miejsce w 2000 roku. Później nie udało się odnaleźć żadnego osobnika mimo poszukiwań w terenie i instalacji fotopułapek.

Do spadku liczebności doprowadziły wojna w Wietnamie, polowania, karczowanie lasów w celu pozyskania drewna oraz terenów pod uprawy. Środowisko naturalne gatunku zostało niemal całkowicie zniszczone.

Przetrwanie gatunku jest uzależnione od hodowli, również tych prowadzonych przez ogrody zoologiczne. W warunkach hodowlanych utrzymywanych jest ok. 1000 osobników. Niestety ich pula genowa jest mocno ograniczona.