Lwiatki złote występują na bardzo ograniczonym obszarze. Można je spotkać tylko na atlantyckim wybrzeżu południowo–wschodniej Brazylii (w rejonie Rio de Janeiro).
Zasiedlają korony drzew w wilgotnych, nizinnych lasach tropikalnych.
Dymorfizm płciowy praktycznie nie występuje. Samce i samice mają złotorudą sierść i charakterystyczną, podobną do lwiej grzywę wokół głowy. Od niej właśnie pochodzi nazwa gatunku.
Jest to jedna z największych małp z rodziny pazurkowcowatych. Długość ciała lwiatki wynosi 20–35 cm, długość ogona ok. 40 cm, a waga 550 – 850 g.
Lwiatki prowadzą nadrzewny, dzienny tryb życia.
Tworzą małe grupy, zazwyczaj rodzinne, składające się z 2–8 osobników: trwałej pary rodziców oraz ich młodych z 1 lub 2 miotów. W grupie rozmnaża się tylko 1 para, pozostałe samice pomagają w opiece nad młodymi przez ok. 3 pierwsze tygodnie ich życia. Głównym opiekunem młodych jest jednak ojciec. Ciąża trwa 125-132 dni. W miocie rodzi się zazwyczaj od 1 do 3 młodych. Dojrzałość płciową osiąga w wieku ok. 2 lat, a dożywają ok. 15 lat.
Gatunek jest wszystkożerny. Podstawą diety lwiatek są owoce, nasiona, kwiaty, nektar i żywice drzew, ale jedzą też ślimaki, pajęczaki, owady, czy drobne kręgowce.
Kategoria EN (Endangered) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek zagrożony wyginięciem. Objęty Europejskim Programem hodowlanym EEP, wpisany do I załącznika konwencji CITES.
Przyczyną spadku liczebności jest drastyczna utrata siedlisk. Dzięki reintrodukcji osobników wyhodowanych w ogrodach zoologicznych, ochronie istniejących populacji oraz tworzeniu „zielonych korytarzy” między pozostałymi fragmentami lasów tropikalnych gatunek został uratowany od wyginięcia, a jego stan jest obecnie stabilny.
