Dzioborożec fałdodzioby występuje w Azji południowej oraz na kilku indonezyjskich wyspach (północno–wschodnie Indie, Bangladesz, Nepal, Butan, Birma, Tajlandia, Kambodża, Laos, Wietnam, Półwysep Malajski, wyspy: Borneo, Jawa, Sumatra, Bali).
Spotkać go można w lasach tropikalnych i na otwartej przestrzenie, na równinach i wzgórzach.
Długość ciała to 75–85 cm. Masa ciała – ok. 1,4–3,6 kg.
Samiec jest większy od samicy i ma żółte podgardle z ciemną kreską, które u samicy jest niebieskie. U obu płci upierzenie głowy, szyi i ogona jest białe. Na czubku głowy i karku znajdują się brązowe pióra, wyglądające tak, jakby ptak miał włosy. Reszta upierzenia jest ciemna z metalicznym połyskiem. Pofałdowany dziób jest duży, wygięty w dół, popielaty, z niewielkim kaskiem. Wokół oczu widać czerwoną skórę.
Gatunek jest monogamiczny.
Okres lęgowy dzioborożców przypada w porze deszczowej. Gniazdują wysoko w dziuplach drzew. Dziupla wykorzystywana jest przez parę ptaków zazwyczaj przez wiele lat. Samica składa 2– 3 jaja, ale często odchowuje się tylko 1 młode. Inkubacja trwa ok. 40 dni. Młode opierzają się w wieku 63–92 dni. Pozostają z rodzicami jeszcze przez kilka miesięcy od opuszczenia gniazda. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 3 lat. Dożywają wieku 20 lat.
Dzioborożce fałdodziobe żywią się głównie owocami (jagody i figi). Dodatkowo – zwłaszcza w okresie lęgowym – zjadają też owady, kraby i małe kręgowce.
Kategoria VU (Vulnerable) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek zagrożony wyginięciem.
Liczebność populacji dzioborożców maleje głównie z powodu utraty siedlisk (wycinanie lasów tropikalnych). W niektórych rejonach problemem jest również odłów dla mięsa, piór i trofeów.