Nikobarczyki zasiedlają skraje gęstych lasów tropikalnych i namorzynowych w Azji południowo–wschodniej i Indonezji, od Andamanów i Nikobarów poprzez wybrzeża Mjanmy i Malezji po Nową Gwineę, aż do Wysp Salomona. Spotykane są na małych wyspach i w strefach przybrzeżnych większych lądów.
Nikobarczyk zwyczajny uznawany jest za najbliższego krewnego wymarłego już dronta dodo, choć ptaki te nie są do siebie podobne.
Długość ciała wynosi 32–38 cm. Samice są nieco masywniejsze od samców: masa ciała samca to 460–525 g, a samicy 490–600 g.
Upierzenie u obu płci jest szare od spodu, szara jest też głowa. Pióra na karku są długie i tworzą charakterystyczną grzywę. Pióra na grzbiecie i na skrzydłach są zielone, złote i miedziane z metalicznym połyskiem. Ogon biały, a nogi czerwonawe. Dziób nikobarczyka jest czarny z naroślą u nasady.
Nikobarczyki zwyczajne żyją pojedynczo, w parach lub grupach 3-4 osobników. Podczas podróży między wyspami, na których żerują, tworzą stada liczące 10–30 ptaków. Co ciekawe, stada nikobarczyków, w odróżnieniu od innych gołębi, latają w szyku szeregowym, a nie luźnym.
Okres lęgowy trwa cały rok. Samica składa 1 wydłużone jajo tylko raz w roku. Gniazdo budowane jest niedbale z patyków na drzewie lub krzewie, na wysokości ok. 2–12 m nad ziemią. Często na jednym drzewie jest kilka gniazd. Okres inkubacji jaj trwa 16–18 dni. Zarówno wysiadywaniem jaj jak i opieką nad pisklęciem zajmują się oboje rodzice.
Głównym pokarmem nikobarczyków są owoce, nasiona, liście i młode pędy roślin oraz drobne bezkręgowce. Żerują na ziemi.
Kategoria NT (Near threatened) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek bliski zagrożenia wyginięciem. Objęty konwencją CITES (załącznik I).
Głównym powodem spadku liczebności tych ptaków są odłowy w celach konsumpcyjnych i handlowych, niszczenie siedlisk i drapieżnictwo wprowadzonych sztucznie do środowiska ssaków.
