Kraska ma dość szeroki zasięg występowania. Można ją spotkać w Europie, Afryce północno–zachodniej, Azji Mniejszej (od Iranu po Syberię). Podgatunek C. g. semenowi spotykany jest też na Bliskim Wschodzie (Iran, Irak, Pakistan i Kazachstan) oraz w Chinach.
Gatunek ten preferuje nizinny krajobraz łąk i pól w sąsiedztwie lasów i zadrzewień śródpolnych (głównie dębowych z domieszką sosny). Unika zwartych kompleksów leśnych.
Zimowiska w Afryce to suche, zalesione sawanny oraz krzaczaste doliny.
Kraska Coracias garrulus to jedyny przedstawiciel krasek występujący w Europie.
Głowa i kark są u tego ptaka niebieskie z domieszką seledynu, spód ciała niebieskoszary, a grzbiet (płaszcz) i barkówki rdzawe lub brązowoczerwonawe. Pokrywy skrzydłowe i podskrzydłowe są niebieskie, lotki od góry czarne, od spodu szafirowe, a sterówki od góry seledynowe, od spodu zaś szafirowe. Kraski mają silny czarny dziób i żółtawe nogi.
Długość ciała u obu płci wynosi 31–32 cm, rozpiętość skrzydeł 62–72 cm, a masa ciała ok. 140–190 g.
Kraska to gatunek krajowy, wędrowny – zimę spędza w Afryce.
Ptak ten jest monogamiczny. Gniazduje tam, gdzie można znaleźć obszerne dziuple – często na wysychających wierzbach, topolach, sosnach, olchach.
W ciągu roku wyprowadza 1 lęg. Samica składa w maju–czerwcu 4 do 5 błyszczących jaj. Okres inkubacji trwa 17–20 dni. Młode opuszczają gniazdo po ok. 28 dniach i są karmione przez rodziców jeszcze przez ok. 3 tygodnie.
Podstawą diety krasek są bezkręgowce (głównie chrząszcze i prostoskrzydłe) oraz małe kręgowce (żaby, jaszczurki, węże, gryzonie, młode lub chore ptaki). Czasem zjadają też owoce. Polują najczęściej z zasadzki – pokarm zdobywają głównie na ziemi, czasem łapią owady w locie.
Choć wg. Czerwonej Listy IUCN kraska to gatunek niezagrożony globalnie kategorii LC (Least Concern) – najmniejszej troski, w niektórych krajach europejskich (Belgia, Holandia, Niemcy, Czechy) uznany został za wymarły.
Dawniej ptaki te były pospolite w całej Polsce. Obecnie są skrajnie nielicznym gatunkiem lęgowym we wschodniej połowie kraju, a na zachodzie już wymarłym. W połowie lat 80. całą krajową populację szacowano na 500–600 par z tendencją spadkową w latach kolejnych. W roku 2019 stwierdzono zaledwie 13 par. Najczęściej widywane są jeszcze na południu Lubelszczyzny, Równinie Kurpiowskiej i Mazurskiej, na Podlasiu, w Puszczy Kozienickiej i Białej oraz w Kotlinie Sandomierskiej.
Do spadku liczebności przyczyniła się przede wszystkim urbanizacja krajobrazu i intensyfikacja rolnictwa, z którą wiązało się między innymi zanikanie zadrzewień śródpolnych i wycinanie starych, dziuplastych drzew, jak też stosowanie chemicznych środków ochrony roślin.
Kraska objęta jest w Polsce ścisłą ochroną gatunkową i wymaga ochrony czynnej. Uznano ją za gatunek krytycznie zagrożony na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych oraz na późniejszej Czerwonej liście ptaków Polski.
