Budową panda mała przypomina kota domowego lub szopa.

Ma rdzawe lub rdzawobrązowe, gęste futro. W Chinach nazywana jest przez to „ognistym lisem”, co po angielsku brzmi „fire fox” – to właśnie panda ruda znajduje się w logu jednej z przeglądarek internetowych.

Pysk, policzki i końce uszu są białe. Na długim, puszystym ogonie jest zazwyczaj 6 ciemniejszych pierścieni. Łapy i brzuch są ciemne.

Długość ciała wynosi ok. 60 cm, długość ogona – ok. 50 cm, a masa ciała 3–6 kg. Nie występuje dymorfizm płciowy.

Pandy małe są aktywna głównie nocą, o świcie i zmierzchu. Dzień spędzają śpiąc w koronach drzew, dziuplach lub norach. Żyją w parach lub małych grupach rodzinnych. Są terytorialne i znakują swój teren moczem i wydzieliną specjalnych gruczołów. Nie lubią wody.

Doskonale się wspinają. Mają częściowo wysuwane pazury, które pozostają cały czas ostre. Dodatkowo mają tzw. fałszywy kciuk – wyrostek kości nadgarstka, który pomaga utrzymywać się na gałęziach, a długi ogon ułatwia zachowanie równowagi. Są też wyposażona w ruchome kostki – potrafią obrócić stopy o 180 stopni, czyli ustawić je „tyłem do przodu”. W takiej pozycji może swobodniej wbić pazury w korę i schodzić z drzew głową w dół w bardzo kontrolowany sposób.

Pandy małe rozmnażają się raz w roku z okresem godowym przypadającym zimą (styczeń–marzec), kiedy dni stają się dłuższe. Samce i samice spotykają się tylko w tym celu. Ciąża trwa ok. 100-150 dni. Samica rodzi od 1 do 4 młodych (zazwyczaj 1-2) w gnieździe, które sama przygotowuje w dziupli drzewa lub szczelinie skalnej. Młode rodzą się ślepe, głuche i ważą tylko 110-130 g. Pokarm stały zaczynają jeść w wieku 6–8 miesięcy, a matkę opuszczają po około roku (przed kolejnym sezonem godowym). Pełną dojrzałość płciową osiągają po około 18 miesiącach. Pandy małe żyją 8–10 lat.

Choć pandy małe zjadają trawę, korzenie, a czasem nawet owady, jaja, pisklęta i małe ssaki, to pędy i liście bambusa stanowią 70% ich diety. Z tego powodu w Nepalu panda mała nazywana jest „Nigalya ponya”, czyli „pożeracz bambusa”.

Określana jest też mianem „roślinożernego drapieżnika” – należy do rzędu ssaków drapieżnych, a przystosowanie do odżywiania pokarmem roślinnym jest cechą wtórną. Ich przodkowie byli stuprocentowymi drapieżnikami, tak jak najbliżsi krewni, czyli szopy, skunksy czy łasice.

Kategoria EN (Endangered) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek zagrożony wyginięciem.

Stan populacji oszacowano na mniej niż 10 tys. osobników i ma tendencję spadkową. Wpływa na to wolne tempo rozmnażania i wysoka śmiertelność młodych. Do największych zagrożeń zalicza się niszczenie i fragmentację siedlisk, konkurencję ze strony zwierząt domowych oraz kłusownictwo.