Bażant złocisty jest gatunkiem endemicznym dla środkowych i południowych Chin. Został jednak wprowadzony do środowiska w Wielkiej Brytanii, a zdziczałe populacje można też spotkać w Kanadzie i USA.
Zasiedla górskie lasy i skaliste wzgórza porośnięte gęstymi krzewami oraz bambusem.
Podobnie jak u innych gatunków poligamicznych u bażantów złocistych występuje silny dymorfizm płciowy. Samiec jest bardzo kolorowy, z dominacją czerwonego i żółtego. Dorosły kogut na głowie ma jaskrawożółty czub i szeroki kołnierz, pomarańczowy w czarne paski. Spód ciała i piersi są czerwone, pióra na grzbiecie zielone z ciemną obwódką. Pokrywy skrzydeł są metalicznie niebieskie, a plecy i okolice kupra żółte. Samica jest brązowoszara i wyraźnie mniejsza od samca. Ma jej to zapewnić kamuflaż w czasie wysiadywania jaj.
Długość ciała samca sięga 110 cm, z czego nawet 75 cm przypada na ogon. Samica osiąga 65 cm długości z ogonem o długości ok. 35 cm. Waga samców może dochodzić do 700 g, samice ważą ok. 550 g.
Bażanty złociste są bardzo skryte. Zazwyczaj poruszają się po ziemi, nawet podczas ucieczki. W sytuacji zagrożenia potrafią poderwać się do krótkiego lotu.
Kogut w okresie lęgowym gromadzi wokół siebie do 8 kur. Podczas toków rozkłada wokół głowy mieniący się, pomarańczowo-czarny kołnierz. Samica znosi od 6 do 16 kremowych jaj, które wysiaduje dość krótko, bo jedynie przez 22–23 dni. Młode bażanty są zagniazdownikami. Podobnie jak u samic ich ubarwienie ma stanowić kamuflaż – pisklęta mają brązowo-szare paski.
Na Światowej Czerwonej Liście Gatunków Ginących IUCN bażant złocisty zakwalifikowany jest w kategorii LC (Least concern) – najmniejszej troski. Gatunek ten jest bardzo popularny
w hodowlach, gdzie spotyka się również jego hybrydy z blisko spokrewnionym bażantem diamentowym (Chrysolophus amherstiae).
Trend populacji na wolności jest spadkowy.
