Niewielki ptak z rodziny szpaków. Wyróżnia go upierzenie – jest białe z wyjątkiem czarnych końcówek lotek i sterówek. Tęczówka jest szara, biaława lub brązowa, a naga skóra wokół oczu i za okiem – koloru jasnobłękitnego. Dziób szary lub brązowy, a nogi niebieskie.

Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego – jedynie pióra grzebienia u samców wydają się być nieco dłuższe.

Długo ciała wynosi ok. 25 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 55 cm, a masa ciała 70–115 g.

Szpaki balijskie to monogamiści. Związek wzmacniany jest przez wzajemne muskanie piór i popisy taneczne. Słyną z tego, że pięknie wokalizują.

Prowadzą osiadły tryb życia.

Okres lęgowy przypada na porę deszczową (I – IV). Gniazdują w dziuplach ok. 4–10 m nad ziemią. Samica składa 2-3 jaja kolory niebieskozielonego. Inkubacja trwa 22–28 dni. Po opuszczeniu gniazda młode dokarmiane są przez rodziców jeszcze przez ok. 7 tygodni.

Większą część pokarmu szpaków balijskich stanowią owady (gąsienice, mrówki, termity, ważki, koniki polne, świerszcze) zbierane na ziemi. Chętnie zjadają również nasiona i owoce, a okazjonalnie także małe gady.

Kategoria CR (Critically endangered) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek zagrożony wyginięciem. Wpisany do I załącznika konwencji CITES, objęty programem EEP.

W Indonezji panuje przesąd, który mówi, że zwierzęta białe z natury i albinosy przynoszą szczęście. Szpaki były więc wyłapywane przez miejscową ludność, ale też w celach kolekcjonerskich i handlowych. Na spadek liczebności miała też wpływ utrata naturalnych siedlisk. W połowie XX wieku można było je spotkać już tylko w parku narodowym Bali Barat. Zamieszkiwały go też ostatnie tygrysy balijskie, które wyginęły. Szpaki balijskie praktycznie podzieliły ich los – w 1999 roku populację na wolności szacowano na 12 osobników. Wiele ptaków pozostawało jednak w hodowlach, dzięki czemu populację można było odnowić.

Obecnie prowadzona jest introdukcja szpaków balijskich na wyspie Nusa Penida w oparciu o osobniki wyhodowane w niewoli.