Ohary spotkać można na wybrzeżu Morza Północnego, Bałtyku i Morza Śródziemnego oraz od Morza Czarnego do północno-wschodnich Chin. Część populacji zamieszkująca zachód i południe Europy prowadzi osiadły tryb życia, pozostałe – wędrowny.
W Polsce skrajnie nielicznie gniazduje na wybrzeżu oraz w dolinach największych rzek – Wisły, Odry i Warty. Najstarsze lęgowiska znajdują się na Helu.
Ptaki te preferują wybrzeża mórz i słonych jezior o piaszczystym wybrzeżu z rzadką roślinnością wydmową. W głębi lądu występują na słonych jeziorach na stepach lub półpustyniach, a także na rzekach i słodkowodnych bagnach.
Dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony, samiec jest jedynie nieco większy.
Długość ciała sięga 70 cm, a rozpiętość skrzydeł 130cm. Masa ciała samic to 560–1250 g, a samców 830–1500 g.
Głowa i górna część szyi jest czarna z zielonym połyskiem (u samicy bardziej czarnobrązowa), dolna część szyi, spód ciała i grzbiet – biały. W poprzek piersi biegnie szeroki, kasztanowobrązowy pas, a wzdłuż piersi – czarny. Na skrzydle widać rudo-zielone lusterko. W szacie spoczynkowej obie płci są bardzo podobne. Samiec ma tylko słabo zaznaczony pas wzdłuż piersi. Oprócz tego samica ma brunatną plamę na brzuchu i białe obrzeżenie rudego pasa na piersi.
W okresie godowym u samca pojawia się czerwona narośl u nasady dzioba. Samica ma wokół dzioba białe obrzeżenie.
Młode po wykluciu mają biały puch w ciemnobrunatne plamy. Potem wierzch ciała staje się brązowoszary, a spód brudnobiały. Upierzenie dorosłych osiągają dopiero po 3 latach.
Ohary żywią się głównie drobnymi bezkręgowcami. Dietę uzupełniają roślinami (zwłaszcza wodorostami). Żerują na lądzie lub w płytkiej wodzie. Młode potrafią nurkować i żywią się drobnymi robakami, skorupiakami, mięczakami, owadami wodnymi i rybami. Tylko wyjątkowo przyjmują pokarm roślinny. Z wiekiem tracą zdolność nurkowania.
Podczas toków odbywających się w maju można zobaczyć gonitwy, wzajemne czyszczenie sobie piór i synchroniczne potrząsanie głowami. Gniazdo zazwyczaj znajduje się w jamie wykopanej przez samicę lub w porzuconej norze o głębokości do 4 m. W przypadku braku nory ohary gniazdują dość często w rozbitych bunkrach, opuszczonych budowlach, szczelinach skalnych i starych grobach lub między kamieniami, rzadziej w dziuplach drzew i gęstych krzewach. Gniazdo może znajdować się do 3 km od brzegu. Jeśli jest to nora, to wysłana jest tylko puchem. Ohar wraca na tereny lęgowe parami zazwyczaj w lutym i marcu.
- Ptaki wyprowadzają 1 lęg w roku. Samica składa 6–18 kremowobiałych jaj. Wysiaduje je sama po zniesieniu ostatniego, przez 27-29 dni. Samiec znajduje się w pobliżu gniazda, czasem pilnuje wejścia do nory. Opiekę nad młodymi sprawują oboje rodzice. Po wykluciu prowadzą je nad wodę. Część piskląt kilku par często łączy się w grupy tworząc tzw. przedszkola. Pozostają wtedy pod opieka jednego dorosłego ptaka, podczas gdy reszta rodziców żeruje.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody ohar nieprzerwanie od 1988 roku klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski LC (Least Concern). Liczebność światowej populacji, według szacunków organizacji Wetlands International z 2015 roku, mieści się w przedziale 625–750 tysięcy osobników, a globalny trend liczebności populacji uznawany jest za wzrostowy.
W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą i wymaga ochrony czynnej. Na Czerwonej liście ptaków Polski sklasyfikowany został jako gatunek narażony (VU).
