Daniele wykazują duże zdolności adaptacyjne, ale najczęściej występują w rzadkich lasach i na ich obrzeżach. Pochodzą z Azji Mniejszej. Fenicjanie, a potem Rzymianie sprowadzili je na obszary śródziemnomorskie. Naturalnie spotkać je można na południu Europy, w Azji Mniejszej i w północnej Afryce. Gatunek introdukowano jednak na całym świecie.
Również w Polsce nie są gatunkiem rodzimym. Po raz pierwszy daniele sprowadzono w XIII wieku na Nizinę Śląską. Od XVII wieku były wielokrotnie wprowadzane w wielu regionach kraju jako zwierzęta ozdobne i łowne.
Daniel jest mniejszy od jelenia szlachetnego. Długość ciała wynosi 130–150 cm, wysokość w kłębie ok. 105 cm. Samce (byki) są wyraźnie większe od samic (łań) i ważą 65-80 kg (nawet do 120 kg), samice 30–50 kg (do 90 kg).
Najczęściej występującym wariantem szaty jest rudobrązowe ubarwienie grzbietu z charakterystycznymi białymi plamami. Wzdłuż kręgosłupa biegnie ciemna smuga. Spód ciała jest biały, na zadzie występuje biała plama z ciemnym obrzeżeniem, tzw. lustro. Ogon jest od góry czarny, od spodu biały. Zimą ubarwienie grzbietu ciała zmienia się na szare, bez plam (tzw. szata zimowa).
Jak u innych przedstawicieli jeleniowatych, samiec posiada poroże, które co roku zrzuca (zwykle w maju), a na jego miejsce wyrasta nowe, w młodym wieku większe, u starszych osobników często słabsze. Są one szerokie i łopatowate. Samica nie posiada poroża. Największe poroża 6–10-letnich danieli osiągają wagę ok. 5–7 kg.
Daniele mają dobry węch, słuch i bardzo dobry wzrok (tylko w dzień).
Gatunek stadny. Grupy nazywa się chmarami. Osobniki komunikują się językiem ciała, dźwiękami i zapachami. Dojrzałe samce czasem żyją też samotnie.
Prowadzą koczowniczy tryb życia. Żerują głównie nocą. Nie są wybredne – jedzą trawy, rośliny zielne, młode gałęzie drzew i krzewów, ale też mchy i porosty.
Sezon rozrodczy – bekowisko – trwa od X do XII. Ciąża trwa ok. 230 dni. Samica rodzi 1-2 młode w VI–VII o masie ok. 7 kg, z którym spędza pierwsze tygodnie w odosobnieniu. Ukrywa młode w zaroślach i wraca do niego kilkakrotnie w ciągu dnia. Potem samice z cielętami tworzą małe grupy.
Dojrzałość płciową daniele osiągają w wieku ok. 2 lat, a dożywają 25 lat.
Kategoria LC (Least concern) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek najmniejszej troski.
Daniele stanowią pokarm większych drapieżników. Przez człowieka są zabijane dla mięsa, skór i poroża. W Polsce daniel jest zwierzęciem łownym z okresem ochronnym.
Zagrożona wyginięciem jest jedynie populacja irańska, czasem traktowana jako odrębny gatunek Dama mesopotamica – daniel mezopotamski.
