Żurawie mandżurskie – inaczej nazywane japońskimi – zamieszkują Azję wschodnią – głównie wschodnie Chiny (nizina mandżurska, dorzecze rzeki Amur), Mongolię, wschodnią część Rosji oraz Japonię.
Preferują tereny podmokłe, takie jak bagna, trzcinowiska, ujścia rzek, czy pola ryżowe.
Brak widocznego dymorfizmu płciowego.
Upierzenie jest białe, z czarną szyją i głową. Na czubku głowy znajduje się charakterystyczna czerwona „czapeczka”, której kolor staje się jaskrawy, kiedy ptak jest pobudzony. Ogon jest biały – czarne pióra to lotki skrzydeł, które go przykrywają.
Żuraw mandżurski jest jednym z największych przedstawicieli rodziny żurawi. Długość ciała wynosi 138–152 cm, masa – 7–10 kg, a rozpiętość skrzydeł – do 2,5 m.
Żuraw mandżurski to gatunek stadny i wędrowny. Podczas lotu ptaki formują klucz i wydają charakterystyczne dźwięki. Ten specyficzny krzyk żurawi to klangor.
Żurawie tego gatunku są monogamistami. Słyną z widowiskowych lęgów i „tańca”, który je poprzedza. Gniazdują tylko na obszarach ze stojącą martwą roślinnością, na bagnach o głębokiej wodzie, co odróżnia żurawie mandżurskie od innych gatunków, które preferują wody płytkie.
Samica składa zwykle 2 jaja. Para wysiaduje je na zmianę przez 29–34 dni, potem wodzi młode. Pisklęta są zagniazdownikami. Do lotu są zdolne po ok. 95 dniach. Upierzenie młodych żurawi jest brązowawe z białymi plamkami.
Są to długowieczne ptaki. Żyją ok. 30– 40lat.
Podstawą ich diety są małe płazy, ryby, gryzonie, owady i wodne bezkręgowce, ale również rośliny.
Kategoria VU (Vulnerable) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek narażony na wyginięcie. Objęty konwencją CITES i programem EEP.
Jest jednym z 3 najbardziej zagrożonych gatunków żurawi. Liczebność populacji szacuje się na ok. 2300 dorosłych osobników, przy czym trend jest spadkowy.
Główne zagrożenie dla gatunku to utrata i degradacja siedlisk spowodowane wzrostem uprzemysłowienia i ekspansją terenów rolniczych.
