Kangury rude występują na równinach środkowej i zachodniej Australii. Preferują otwarte, suche tereny rzadko porośnięte drzewami – pustynie, łąki, zarośla, busz.
Kangur rudy to jeden z największych (obok kangura olbrzymiego i szarego) torbaczy na świecie. Długość ciała sięga 140 cm, ogona – do 100 cm. Masa ciała samców dochodzi do 85 kg. Samce tego gatunku kangura są wyraźnie większe i masywniejsze od samic.
Futro samca jest rude, samicy zazwyczaj rudo–szare z jaśniejszymi kończynami u obu płci.
Głowa wydłużona z długimi, spiczastymi uszami. Nogi dobrze umięśnione, ogon na tyle mocny, że może utrzymać cały ciężar ciała. Służy on do utrzymania równowagi podczas skoków oraz podpierania się. Krótkie przednie łapy wyposażone w ostre pazury służą do chwytania, pielęgnacji i obrony. Kończyny tylne są bardzo silne. Służą do poruszania się i walki. Drugi i trzeci palec tylnej kończyny są połączone i uformowane w tzw. pazur pielęgnacyjny. Ostatni palec tej kończyny jest wydłużony i służy do walki.
Kangur rudy to gatunek stadny – grupa liczy zazwyczaj kilka–kilkanaście osobników, ale w okresie suszy na obszarze, gdzie można znaleźć pożywienie, może liczyć ich tysiące.
Aktywny jest głównie o świcie, nocą i o zmierzchu. W ciągu dnia odpoczywa chroniąc się przed upałem.
Prowadzi osiadły tryb życia. Wędruje, kiedy zmuszą go do tego zmiany środowiska (np. długotrwała susza).
Sezon rozrodczy trwa cały rok. Ciąża trwa ok. 1 miesiąc. Zazwyczaj rodzi się 1 młode na wczesnym etapie rozwoju. Noworodek mierzy zaledwie 2 cm długości i waży niecały 1 g! Jest ślepy i nieowłosiony. Po wspięciu się do torby lęgowej na brzuchu matki zaczyna pić mleko. W torbie może przebywać nawet 230 dni.
Kangury rude żywią się głównie trawami i roślinami zielnymi. Jest odporny na suszę – w takich okresach żywi się bogatymi w wodę sukulentami. Proces trawienia pokarmu wygląda podobnie jak u przeżuwaczy – w pierwszej części żołądka (workowatej) organizmy symbiotyczne prowadzą proces fermentacji celulozy. Po ponownym przeżuciu sfermentowanej masy pokarmowej, w drugiej części żołądka (rurkowatej) zachodzi trawienie właściwe z wykorzystaniem kwasów i enzymów.
Kategoria LC (Least concern) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek najmniejszej troski. Objęty ESB.
Liczebność populacji jest stabilna.
