Tygrys syberyjski zamieszkuje Azję – rosyjski Daleki Wschód (Kraj Nadmorski i Chabarowski), granicę rosyjsko – chińską (niewielkie populacje), obszar w dolnym biegu Amuru, północne Chiny i Koreę Północną.
Preferuje gęste lasy liściaste i mieszane, często brzozowe w pobliżu rzek i potoków.
Tygrys syberyjski jest największym żyjącym współcześnie kotowatym. Długość ciała samca (z ogonem) to ponad 3 m, samicy – 2,6 m, masa ciała samca – do 300 kg, samicy – do ok. 150 kg. Największy dziko żyjący osobnik, jakiego odnotowano został zastrzelony w ZSRR w 1943 – ważył 306,5 kg!
Inna nazwa gatunku to tygrys amurski.
Charakterystyczny, pasiasty wzór na sierści zapewnia mu kamuflaż. Zimowa sierść jest żółtawa i długa, a letnia – rudopomarańczowa z ciemnobrązowymi pręgami. Długość górnych kłów sięga 75 mm, a czasem nawet 90 mm.
Tygrysy to samotniki.
Zajmują rozległe terytoria. Terytorium 1 samca obejmuje mniejsze terytoria kilku samic.
Wędrując, dziennie może pokonać nawet 20 km. Świetnie skaczą, nawet na odległość 6 m. Dobrze pływają i lubią wodę.
Tygrysy polują z zasadzki, często w pobliżu wodopojów, głównie na duże ssaki kopytne (dziki, jelenie, sarny, piżmowce, łosie), ptaki i inne małe drapieżniki, czasem zwierzęta gospodarskie (bydło). Na 1 posiłek mogą zjeść nawet 40 kg mięsa.
Ciąża trwa ok. 110 dni. W miocie rodzi się 2–6 młodych, które pozostają pod opieką matki do ok. 3 roku życia. Dożywają wieku ok. 15 lat.
Kategoria EN (Endangered) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek zagrożony wyginięciem. Objęty konwencją CITES (załącznik I) i programem EEP.
Tygrysom syberyjskim zagrażają głównie kłusownictwo dla futra i kości używanych w medycynie chińskiej, nielegalny handel, zmiany klimatu, utrata siedlisk i bazy pokarmowej, a coraz częściej konflikt z człowiekiem. Szacuje się, że na wolności pozostało ok. 400–500 osobników, co czyni je najbardziej zagrożonymi wyginięciem przedstawicielami rodziny kotowatych.
