Zebra równikowa to najmniejszy z 6 podgatunków zebry stepowej. Wysokość w kłębie wynosi ok. 1,4 m, a waga ok. 300 kg. Dymorfizm płciowy praktycznie nie występuje.

Biało-czarne pasy pokrywają głowę, szyję, boki, biodra i kończyny aż do kopyt. Pasy są szerokie i mocno wyodrębnione. Młode osobniki rodzą się białe w brązowe pasy, które z wiekiem ciemnieją.

Choć patrząc na zebry można stwierdzić, że są białe w czarne pasy, to prawda jest taka, że płód zebry jest ciemny, a kontrastowe pasy pojawiają się niedługo przed urodzeniem. Według badaczy białe obszary na ciele zebr powstały jako przystosowanie do gorącego klimatu lub w celu odstraszenia gryzących owadów z rodziny bąkowatych, które widzą światło spolaryzowane. Światło odbite od pasów na ciele zebry powoduje, że obraz widziany przez muchy jest rozedrgany i owady unikają tych zwierząt. Zapobiega to nie tylko swędzącym ugryzieniom, ale też wielu przenoszonym przez bąkowate chorobom.

Gatunek stadny. Tworzą haremy złożone z kilku klaczy i ogiera. Haremowi przewodzi jedna z klaczy.

Spłoszona zebra równikowa na krótkim dystansie może osiągnąć prędkość nawet 80 km/h.

Po ciąży trwającej 11–12 m-cy na świat przychodzi 1 źrebię, które przebywa z matką ok. 12 m-cy. Dojrzałość płciową osiąga w wieku ok. 4 lat.

Żyje ok. 20 lat na wolności, w warunkach hodowlanych – nawet 40 lat.

Podstawą diety zebr są trawy.

Kategoria NT (Near threatened) na Czerwonej Liście IUCN – gatunku bliski zagrożenia wyginięciem. Liczebność populacji ma tendencję spadkową.

Główne zagrożenia to utrata siedlisk spowodowana rozwojem rolnictwa, hodowli zwierząt i infrastruktury ludzkiej, kłusownictwo dla mięsa i skór, długotrwałe susze, które ograniczają dostęp do wody i pożywienia, zmuszając zwierzęta do ryzykownych migracji, konkurencja ze zwierzętami gospodarskimi. Wszystko to powoduje, że zwierzęta te są coraz bardziej zależne od obszarów chronionych i wymagają ochrony, szczególnie poza parkami narodowymi.