Saki białolica zasiedla różne typy siedlisk: lasy wyżynne i nizinne, suche i okresowo zalewane w północno-wschodniej części Ameryki Południowej. Preferują obszary z dużą ilością wodopojów i drzew owocowych.
U saki białolicych występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samce mają czarne futro, samice brązowo–szare. Prawie całą twarz samca pokrywają białe włosy. Samica ma jedynie białe paski wzdłuż nosa. Nos, oczy i pysk są czarne. Nozdrza skierowane na boki. Długi i puszysty ogon nie jest chwytny, ale służy do utrzymania równowagi podczas skakania po konarach drzew.
Jest to najmniejszy przedstawiciel małp z rodziny sakowatych i najlepiej z nich poznany. Długość ciała to 30–45 cm, ogona – ok. 37–45 cm, a waga wynosi 1,4–2,4 g.
Gatunek prowadzi wędrowny, nadrzewny, dzienny tryb życia. Nie jest terytorialny.
Saki tworzą niewielkie grupy rodzinne, czasem żyją samotnie. Ciąża trwa 163–176 dni. Zazwyczaj w miocie rodzi się tylko 1 młode.
W naturze dożywają średnio 15, w warunkach hodowlanych nawet 20-25 lat. Najstarszym znanym saki była samica o imieniu Nanni z Frankfurtu, której wiek w chwili śmierci szacowano na ponad 37 lat.
Podstawą diety saki białolicej są jagody i inne owoce, miód, liście oraz kwiaty, ale zjada też małe ssaki i ptaki.
Kategoria LC (Least concern) na Czerwonej Liście IUCN – gatunek najniższego ryzyka. Objęty Europejskim Programem hodowlanym EEP, wpisany do II załącznika CITES.
Obecnie saki białolica nie jest zagrożona, ale obserwuje się spadek liczebności z powodu kłusownictwa, nielegalnych odłowów i utraty siedlisk.
